Zr. Baptiste Tuin o.p.

 

En zo is het in Huize Bijdorp

 

Huize Bijdorp is al een paar weken op slot : ‘lockdown.'
Dit is een kloostergemeenschap van momenteel 47 zusters en broeders, waarvan er  - schrik niet – 32 boven de 90 jaar zijn.
Daarnaast is er nog een afdeling met ‘burgerbewoners' maar die opereert los van ons, onder de koepel van de zorginstelling ‘Marente.'
Er zijn dus de nodige maatregelen en protocollen op ons los gelaten, want we vallen onder de categorie ‘risico-gevoelige kwetsbare ouderen.'
Als er mensen bij ons besmet raken, is het leed niet te overzien.
Vandaar de strikte aanpak, die overigens behoorlijk veel ruimte laat.
Onze tuinen en landerijen zijn uitgestrekt.
We kunnen genoeg naar buiten.

We hebben minstens 46 medebewoners, dus eenzaamheid hoeft niet.
Wèl gelden ook bij ons de regels van afstand bewaren, handen wassen, géén bezoekers van buiten, géén dit en géén dat.

Wij hebben de laatste eeuw vooral de kracht van de techniek leren kennen.
Mooi en inmiddels onmisbaar, maar één grimmig gevaarlijk virus gooit alles in het honderd: het menselijke, economische, emotionele, fysieke en psychische honderd.

Intussen doen wij hier wat we te bieden hebben: speciale vieringen met gebed, een lied, kaarslicht.
Wij kunnen nog gewoon in onze kapel bij elkaar komen drie keer per dag voor het koorgebed – met een beperkte groep - op anderhalve meter afstand van elkaar.
In deze tijd nog het extra gebedskwartiertje om 16.15 uur voor ieder die getroffen is door het gemene virus, op wàt voor manier dan ook.
We volgen de nationale gebedsdagen van de Raad van Kerken en hetgeen de KNR ons aanreikt.
De maatregelen worden overigens wèl strikter: er mag geen communie meer uitgereikt worden.
De plechtigheden van de Goede Week en Pasen zijn sterk versoberd: géén uitreiking van palmtakjes, geen paaskaarsjes aangestoken aan de paaskaars, geen wierook of beprenkeling met wijwater.
Vergeleken bij de rest van kerkelijk Nederland voelen we ons bevoorrecht.

Uiteraard zijn mijn afspraken gecanseld of verschoven. ‘Veel tijd!' denk ik dan, maar die gaat veel op in de communicatie via mail, app en telefoon.
Ook weer héél belangrijk!
Intussen gebeurt er in het land van alles aan initiatieven en activiteiten.
Is ook mooi om te zien en mee te maken.

Susan Blanco beschrijft het voorjaar van 2020 haast ontroerend, met de telkens terugkerend:

‘Maar de lente wist het niet.
En de bloemen bleven bloeien
en de zon scheen
en de zwaluwen kwamen terug.
Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen de kracht van het leven.'

 

terug naar openingspagina