Gedachten op Stille Zaterdag

We leven in een tijd waarin stilte een schaars goed is, ook al is het dankzij Corona ineens stil in de stad.
De moderne mens lijkt moeite te hebben met stilte.
Zou het kunnen dat men de stilte niet verdraagt, omdat men zich zelf niet kan  verdragen?
Want in de stilte met gesloten ogen kan zich ontsluiten wat diep in je zelf aanwezig is en wat soms ook lastig kan zijn.
In de stilte ontstaat er een ruimteloze en tijdloze wereld die je confronteert met het tijdelijke en beperkte van het fysieke bestaan.
Maar in die stilte kan ook een vergezicht ontstaan, het diepe verlangen manifest worden, om te worden wie je in wezen bent, de hunkering naar contact en geborgenheid.

In een wereld vol lawaai is de stilte nodig om tot je zelf te kunnen komen, om je bewust te worden van je ware plaats, je ware grootheid.
In de stilte, de stille bries, openbaart zich de ademtocht van God.
Stilte is een toegangspoort naar nieuwe geborgenheid, naar een vernieuwde verbondenheid met de bron.

Kierkegaard zegt het zo :
Hoe aandachtiger en innerlijker mijn bidden werd, hoe minder ik te zeggen had.
Op het laatst werd ik helemaal stil.
Ik werd iemand die luisterde.
Eerst dacht ik dat bidden spreken was.
Toen ik stil werd leerde ik dat bidden niet louter zwijgen is, maar luisteren.
Bidden wil zeggen: stil worden en stil zijn en wachten tot de biddende mens God hoort.
In de stilte is God te ontmoeten.

In de paastijd is er tussen Goede Vrijdag en paaszondag die geheimzinnige tussendag waarop niets lijkt te gebeuren, stille zaterdag:
dag van stilte, berusting, verdriet, stille vertwijfeling, angst, onbegrip of rouw, verwachting ook?
De volgelingen en vrienden van Jezus, de Christus, zullen dit soort gevoelens hebben beleefd en doorleefd.
Zoals we allemaal zo iets kunnen ervaren na de dood van een geliefd mens, zeker daar waar die onverwacht of door een ongeluk of geweld plaats heeft.

Stille zaterdag: dag ook van verwerken of van een leren waarnemen en luisteren, een overdenken.
Één aspect van een ontwikkelingsweg is dat we beter/anders leren zien, horen, tasten, proeven.
Onze gewone zintuigen en de wijze waarop we die benutten zijn gericht op de fysieke wereld, we nemen waar en trekken onze conclusies.
Wat we vergeten is dat die fysieke wereld slechts de buitenkant is van een reële geestelijke wereld.
Door toedoen van tegenmachten denken we te vaak dat die fysieke wereld de enige werkelijkheid is.
Wat we weer te leren hebben is om onze zintuigen aan te scherpen en te ontwikkelen om oog te krijgen voor de geestwereld, voor het wordende, voor het vernieuwende, dat wat toekomstkracht, opstandingskracht heeft, ipv slechts te focussen op dat wat geworden is en er met ons verstand een begrippenkader overheen te leggen.
Hoe kunnen onze zintuigen ontwaken, hoe kan die fysieke wereld doorzichtig worden voor de geestwereld, hoe leren we bewust te beleven de levende geestelijke werkelijkheid in onze zintuiglijk ervaarbare wereld. 

Op stille zaterdag gebeurt er met de volgelingen van Christus een heleboel.
Een crisis, of ook het huidige Coronavirus, doet mensen of de mensheid soms schudden op eigen grondvesten, maar kan daardoor ook openheid forceren voor een andere realiteit.
Dat kan ook het gevolg zijn van een stil verwerken of een kalm beschouwen.
Langzaam of plotseling kan zich iets openbaren uit die geestelijke realiteit.
De stilte, die tijd van de stille zaterdag, is nodig om tot Paaservaringen te komen.

Heilzame stille momenten gewenst op weg naar Pasen.

Paul.

terug naar openingspagina