Charles Duynstee, moderator van het cluster Nieuwe Maas

(interview ten behoeve van de parochiebladen door Ted Konings)

Gemeenschappen sterker door clustervorming

Charles Duynstee wordt de moderator van het cluster in wording; hij zal de stuurman zijn van het schip dat de katholieke gemeenschappen van Maassluis, Vlaardingen en Schiedam bijeenbrengt. Maar verwacht geen functionaris die zijn kapiteinsstrepen telt, die gesteld is op zijn sturende mogelijkheden, zijn leidende kwaliteiten, zijn voorgaande rol. Zelf zegt hij: ,,Pastores gaan voorbij, gemeenschappen blijven.'' Het gaat om de lokale gemeenschappen, die Christus levend in eigen kring en maatschappij present stellen. En naar verwachting samen sterker zullen staan als ze hun krachten bundelen in het cluster.

Op 1 januari 2011 is het volgens planning zo ver. Dan zullen de zes parochies hun samenwerking formaliseren in een verband waarover nu nog druk gesproken wordt. Terwijl de ‘oudgedienden', pater Jan Jetse Bol en pastoor mgr. Paul Vismans langzaamaan afzwaaien, zal er de komende maanden hard gewerkt worden aan de vorming van een team, met Duynstee, met Coert Biesjot, Kees Koeleman en Lidwien Meijer. Per 1 januari aanstaande zal pastoor Duynstee al aan de slag gaan als administrator van de parochies Heilig Hart, St. Jan-Visitatie, Andreas, Petrus en Paulus en Willibrordus. Wat valt er van hem te verwachten?
Waar liggen zijn prioriteiten? En zijn hart?

 

Uitstralen

,,De nadruk in mijn werk zal komen te liggen op de pastorale zorg'', zegt Duynstee op een zonnige winterdag in zijn woning in Vlaardingen-Centrum. ,,De kerk moet wat mij betreft een plek zijn waar dingen gebeuren. Moet één van de participanten in de buurt zijn. Als we het evangelie zo belangrijk vinden, doen we er goed aan dat te delen met zo veel mogelijk mensen.'' Uitstralen wat ons als katholieke gemeenschappen beweegt, daar ligt een belangrijke taak.

De komende jaren ook voor Duynstee. De 51-jarige geboren Maastrichtenaar, als kind onderdeel van ‘de kerk van de vanzelfsprekendheid', kent de weg in de buurt, in de maatschappij. Voor hij aan zijn studie Theologie begon, was hij afgestudeerd econoom. ,,Ik was zelf het liefst Geschiedenis gaan studeren, maar mijn vader vond dat een goeie studie voor Triviant.'' Zoals dat toentertijd nog ging: de keus viel vervolgens op de wetenschap der economie. ,,In 1978 kwam ik in dit moerasgebied terecht'', zegt Duynstee schertsend, doelend op het Rijnmond-gebied. Rotterdam werd zijn studentenstad; hij mengde zich er actief in het studentenleven en werd ook ‘een bewust parochiaan'.

Economie was hem te beperkt. ,,De economie van het heil'', dat trok hem meer. ,,Of de geschiedenis van God en mens.'' In zijn achtjarige studie Theologie kwamen zijn verschillende hartstochten en intellectuele verlangens samen, zo leerde hij.

Gaandeweg vond Duynstee zo zijn weg in het leven, met ups en downs. Toen hij besloot dat hij zich in dienst wilde stellen van de kerk, meldde hij zich bij de bisschop van Rotterdam, ging wonen op Vronesteijn en volgde colleges in Utrecht. Tenslotte werd hij op 1 juni 1996 tot priester gewijd. ,,Of ik geroepen werd? Ik ben meer van het proces, een ergens naar toe groeien.''

 

Beton

Hij werkte drie jaar in Vlaardingen en vervolgens, sinds oktober 1999, tien jaar in Rotterdam-Oost / Capelle. Die standplaatsen hebben met zijn nieuwe thuis gemeen: ,,Beton, team, huisvesting. Het zijn parochies in stedelijk gebied. In Vlaardingen en Rotterdam werkte ik al in een team.'' De Interparochiële Vereniging (IPV) Rotterdam-Oost, Capelle, Nieuwerkerk aan de IJssel, het verband van de parochies ter plekke, is een voorbeeld van samenwerking avant la lettre. En huisvesting... een eigen huis is voor Duynstee belangrijk. ,,Een plek om thuis te komen.''

Het komende jaar staat voor hem vooral in het teken van kennismaken en teamvorming. Hoe kom je tot een sterke samenwerking? Duynstee denkt daarbij graag terug aan hoe het ging in de IPV. ,,Één keer per maand ontmoetten we elkaar als pastors voor beleid, één keer voor bezinning.''

 

Leren

In het cluster Nieuwe Maas zullen de pastores wat Duynstee betreft vooral inzetten op zogenaamd taakpastoraat. Ieder dus een zwaartepunt in hun werk kiezen, en dat dan eerder een activiteit of functie dan een geografisch werkgebied. In feite geldt hetzelfde voor de parochies, die in de samenwerking ieder hun accenten kunnen inbrengen. ,,Bijvoorbeeld missie en ontwikkeling, of ouderencontact, of toerusting. De een is goed in het organiseren van materialen voor de Vastenactie, de ander houdt een themabijeenkomst voor ouderenwerkers, een derde verspreidt jaarlijks honderden kerstpakketten. Ieder van de zes parochies heeft zijn sterke punten en voor mij staat vast dat ieder van de ander kan leren.'' De moderator stelt het nog iets scherper: ,,Als de parochies en werkgroepen niet samenwerken, dan hoeft het pastorale team ook niet samen te werken. Wat heeft dat dan voor zin?''

Welk van de taakvelden voor Duynstee het zwaarst weegt? ,,Dienen, leren, vieren, het is een cirkel. Bij welk punt begin je?''

 

Eigenheid

De overtuiging dat de parochies van Schiedam, Vlaardingen en Maassluis samen sterker staan, zit er bij Duynstee diep in. ,,Iemand van buiten uitnodigen om de vrijwilligers toe te rusten die de Eerste Communievoorbereiding doen, of het organiseren van een avond voor de ouders van de communicanten op bijvoorbeeld twee plekken in het cluster'', de voorbeelden zijn legio. ,,Daar geloof ik heilig in.'' Niet uit een blind geloof, maar pragmatisch. ,,Taakpastoraat heeft als doel dat elke parochie er sterker van wordt.'' Waar dat niet het geval is: niet doen. Zo zal de voorbereiding van de kinderen zelf op hun communie, het best in de parochies blijven plaatsvinden.

Want de andere kant van de medaille is volgens de toekomstig moderator dat ‘iedere gemeenschap sterk is geworteld in een territoriale omgeving'. ,,Het is echt jezelf kapotmaken om zonder meer kerkgebouwen te sluiten.''

Het is essentieel, aldus Duynstee, dat de gemeenschappen hun eigenheid behouden. ,,Het cluster moet iets worden van de mensen. Die moeten zelf tot de ontdekking komen dat het werkt en de moeite waard is. De pastor moet een klimaat scheppen dat positief is, dan kunnen dingen groeien. Een plantje help je niet te groeien door er aan te rukken. Een pastor die in zijn eentje beslist, zo werkt het niet.''

Groei en nieuw elan is belangrijk. Als we niet uitkijken, zegt Duynstee, dan zijn we als katholieke parochies bezig met ‘een terugtrekkende beweging', zijn we als parochianen ‘aan het overleven'.

 

Bondgenoten

,,Het cluster gaat als het goed is opleveren, in plaats van kosten. De afzonderlijke gemeenschappen zullen er sterker uitkomen, ten bate van de plaatselijke omgeving.''

Voorwaarde is dat we ons openstellen naar elkaar en de buitenwereld. ,,Ik ben nog trots op mijn afscheidsviering in Capelle, je weet wel, het sterk protestantse Capelle. In de viering waren vijftien tot twintig dominees aanwezig. Net als zes, zeven moslims. Dat kan je alleen bereiken door hen als bondgenoten te benaderen. Samen te werken volgens een groeimodel, in plaats van te zeggen: ‘zo is het!'. Hier in het Waterweg-gebied hebben parochies al samen Impulsweken georganiseerd. Zo moet het.''

Duynstee vond een stek in Vlaardingen, middenin zijn ‘bedieningsgebied'. ,,Het komende halfjaar zal ik door de week meer energie in Maassluis steken dan in de andere parochies. Zij zitten al langere tijd zonder pastoor. Ik zal daar twee keer per maand voorgaan in de viering. Maar veel tijd zal ook gaan zitten in de teamvorming en het beleid maken voor alle parochies.''

Op 17 januari zal Duynstee geïnstalleerd worden als moderator van het cluster. Dit gebeurt in Maassluis, in de opvallende kerk, tent van God, in de viering van 10.00 uur.

terug naar pagina "cluster"