Hoera! Ik zie een burka!

 

Waarachtig: ik heb de eerste Nederlandse burka's gezien! U weet wel, die kleding, die het gehele lichaam en ook het gezicht bedekt. ik kende het van Moslimvrouwen in de Sinaï - waar het me ook wel practisch leek in dat gebied met zandstormen en brandende zon. Maar nu heb ik ze in Nederland gezien: twee in Schiedam en een paar weken geleden zelfs eentje op de Hoogstraat in Rotterdam. Het heeft lang geduurd.

Een paar jaar geleden begonnen politici te schelden op burka's, op hoofddoekjes, op kleding, die niet paste bij datgene, wat wij dragen. Waarom trokken die jonge Moslimvrouwen nou niet gewoon blote-naveltruitjes en ultra-korte rokjes aan? Ze moesten zich toch aanpassen aan onze cultuur?! Ja, toch?!

Men schatte, dat er in Nederland toen ongeveer vijftig burka-draagsters waren. De kans, dat ik er eentje zou tegenkomen, was dus één op de driehonderduizend. Niet zo'n erg grote kans, zullen we dus maar zeggen. Maar daar hebben we wat aan gedaan! We gingen erover discussiëren. Politici vonden, dat er een burka-verbod moest komen. Want Moslimvrouwen moesten zich toch aanpassen aan wat bij ons gewoon was. We spraken zelfs al over een "kopvoddentax".

En daarmee maakten wij het voor jonge Islamitische meiden interessant om over het dragen van een burka te gaan nadenken!

Want zo werkt dat toch altijd? Als " men " vindt, dat je kortgeknipt haar moet hebben, krijg je - zoals " men " dat toen noemde - " langharig werkschuw tuig". Als " men" vindt, dat je kleding er goed verzorgd moet uitzien, knippen we nog een extra scheur in onze verbleekt-blauwe jeans. Als " men" vindt, dat je frisgeschoren op je werk moet verschijnen, kweken we een stoppelbaard van vier dagen.

Want het is leuk en interessant om stout te zijn en je niet te houden aan wat " men " vindt. Daarmee omschrijf je je eigen identiteit en ga je lekker dwars liggen. Eigenlijk pas je je daarmee nog veel beter aan, want nu voldoe je aan de grote eis van " men" in onze Nederlandse cultuur : " Wees vrij en origineel en kies voor jezelf!"

Eindelijk hebben we dus succes met al ons werken: ik heb de eerste Nederlandse burka's gezien!

(En als u weten wilt, hoe ik denk, dat wij er weer vanaf kunnen komen: schenk er zo min mogelijk aandacht aan. Dan merken de Moslimvrouwen - of hun kinderen - zelf wel, dat het een niet zo confortabel kledingstuk is, tenminste niet in Nederland.)

Leo Raph.