De ongehoorzame Maria

 

Het is al een tijdje geleden. ik ben in Fuengirola, een mooi stadje bij Malaga. De bisschop van Malaga - een tamelijk jonge en moderne mens - heeft met zijn staf een groots plan bedacht: iedere parochie in zijn bisdom zal een verbond aangaan met een parochie, ergens in Zuid Amerika. Uitwisseling, ondersteuning, contacten, bezoek, noem maar op! Goed georganiseerd, goed doordacht en men spreekt dezelfde taal, dus een uitstekend project. Niks mis mee!

Niks mis mee? Ineens zie ik in de parochiekerken van Fuengirola plakkaten verschijnen, waarop de bisschop met harde kerkelijke straffen dreigt. Een vissersvrouw in Los Boliches - wijk van Fuengirola - zou verschijningen van Maria hebben gehad. Maria vroeg haar om een kapelletje te laten bouwen aan de boulevard. Een paar andere mannen en vrouwen werkten samen en het kleine, o zo bescheiden kapelletje kwam er.

Maar de kerkelijke leiding was falikant tegen! Al dat irrationele gedoe! Het was toch veel Christelijker - of tenminste veel rationeler en nuttiger - om verbindingen tussen mensen te smeden en daar je energie in te steken! Alsjeblieft geen hysterische toestanden! Dus felle plakkaten in de parochiekerken, die elk kerkelijk contact met dat kapelletje ten zeerste ontraadden, zelfs verboden!

Ik ging naar dat kapelletje kijken. Heel klein, maar afgeladen bomvol met bloemen en planten, foto's van zieke kinderen, briefjes met smeekbeden, dankbetuigingen, enz. En ik dacht: " Oei, Maria is weer eens ongehoorzaam!" Want juist als het geloven erg rationeel, nuttig, goed georganiseerd en verstandig wordt opgezet en aangesproken, blijft een ander, heel belangrijk deel van de menselijke geest onderbelicht. Het gedeelte van onze hoop en verlangens, onze angsten en schuldgevoelens, onze emoties, dromen en nachtmerries. Zelfs mensen, die zich uitdrukkelijk benoemen als ongelovig, steken dan ineens tijdens hun vacantie voor iemand kaarsjes aan in een kerk! Hardstikke onlogisch, toch?! Maar ook best wel ontroerend.

Wedden, dat dit deel van onze geest dus in opstand komt en ook haar plaats opeist binnen de geloofservaring? Meestal wordt dit stuk van onze geest het sterkst aangesproken door de figuur van de Vrouwe, in het katholieke geval dus: door Maria, moeder van barmhartigheid. En daar begint ze weer: Maria verschijnt dan aan doodgewone, gevoelige mensen. En vraagt dan heel vaak om een kleine kapel of zoiets. Want ook dat deel van ons geloven wil een plaatsje onder de zon! Letterlijk!

Ik was benieuwd, wie de ruzie zou winnen: de goed georganiseerde kerkelijke leiding, of de ongehoorzame Maria.

Een paar maanden geleden was ik opnieuw in Fuengirola. De plakkaten waren uit de kerken verdwenen. Maar het piepkleine kapelletje was nog steeds meer dan afgeladen vol met bloemen en planten, smeekbeden en dankbetuigingen. Hoera voor de ongehoorzame Maria!

(Hierbij nog zo'n afbeelding van Maria, zij, die als koningin - echt waar! - van Catalunia vereerd wordt: in het klooster van Monserrat, in de bergen hoog boven Barcelona.)

5 Mei 2010.

Leo Raph.